Op het strand tussen eb en vloed

waar de zee mij kent, mij begroet.

Voel ik hem nabij bij iedere slag

alsof hij zegt ik ben er nog elke dag.

De golven brengen wat ik in stilte mis

een glimp van zijn lach hoe vaag het nog is.

Ze dragen zijn naam met het ruisen mee

zijn zachte echo ver weg over zee.

Het water fluistert wat ik nooit vergeet

Zonder hem ben ik nooit nog compleet.

De wind tilt mijn verdriet ver over het water heen

aan zee voel ik mij eventjes niet alleen.

Want hier, waar de tijd in golven stroomt,

wordt mijn papa in herinnering opnieuw gedroomd.

En als de avond het strand omhuld

wordt mijn hart met liefde gevuld.

Een traan vloeit langzaam ver weg in zee

vandaag heb ik er vrede mee.